Judaizm świątynny
linia demarkacyjna Zachodnia w (nazywana podobnie Ścianą Płaczu), jedyna rudyment po Świątyni Jerozolimskiej.
Judaizm świątynny powstał w czasach niewoli babilońskiej, po wypędzeniu ludności Izraela na tereny dzisiejszego Iraku i po najeździe Palestyny przez Achemenidów. W tym czasie w sumie zredagowano większą odsetki Starego Testamentu oraz przeprowadzono reformę religijną (reforma Ezdrasza). spośród odnowionego judaizmu zaczerpnął prawdopodobnie niektóre nowe koncepcje zaratusztrianizm: idee wędrówki dusz po śmierci do piekła owo znaczy nieba, Sądu Ostatecznego, przyjścia Mesjasza i osobistej odpowiedzialności za swoje czyny poprzednio Bogiem. poprawa wiązała się spośród włączeniem w wzorzec Biblii pism proroków: Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela i innych. Po powrocie spośród niewoli babilońskiej co więcej odnowionego systemu wierzeń opracowano skomplikowaną liturgię, która była sprawowana jedynie przez kapłanów w Świątyni Jerozolimskiej wybudowanej w 536-515 p.n.e. pożądany starej świątyni króla Salomona. W świątyni tej nie było poprzednio tymczasem zaginionej Arki Przymierza. wobec panowaniem hellenistycznej dynastii Seleucydów (190-141 p.n.e.) próbowano zmusić Żydów do kultu bogów greckich, co spowodowało powstanie machabejskie. W II w. p.n.e. obok kapłanów i związanego spośród nimi stronnictwa saduceuszy, którzy bronili znaczenia kultu świątynnego, pojawili się "uczeni w piśmie" i partia faryzeuszy, którzy kładli ścisk na wiedza pism pięcioksięgu mojżeszowego i proroków oraz na skrupulatnym wypełnianiu zawartych w Biblii przepisów moralnych, rytualnych oraz prawnych. co więcej nich powstawały mniejsze "sekty": ascetycznych esseńczyków, których preferencje zachowały się w rękopisach spośród Qumran, zwolenników Jana Chrzciciela oraz zwolenników Jezusa Chrystusa, którzy dali początek religii chrześcijańskiej. Po podbiciu kraju przez Rzymian (63 p.n.e.) rosnące konotacja zdobywało niepodległościowe partia zelotów, których wysiłki spowodowały nareszcie przypływ powstań żydowskich i zburzenie Jerozolimy przez Tytusa w 70 r. n.e., tudzież od chwili tego czasu przez Hadriana w 135 r. We wszystkich dotychczasowych etapach rozwojowych judaizmu największe konotacja religijne posiadali kapłani na prowadzeniu spośród arcykapłanem.